Het einde of een nieuw begin?
 
Foto: Henk Hennuin

Foto: Henk Hennuin

Hallo!

Sommigen van jullie zullen mij niet anders kennen dan als fulltime professioneel fotograaf, maar er is meer te vertellen over mijn carrière tot nu toe. Ik neem jullie even mee terug in de tijd! 20 jaar geleden begon ik na mijn studie Technische Bedrijfskunde aan mijn carrière in de IT. 10 jaar later zegde ik mijn baan op en begon ik aan een nieuw avontuur: zelfstandig fotograaf. Weer 10 jaar later ben ik weer terug in de IT en “degradeert” fotografie weer tot “iets erbij”. Heb ik gefaald? Of gaat deze keuze me juist de rust geven die ik nodig had?

Een beetje context is wel op zijn plaats, dus laat ik even vooraan beginnen. Toen ik afstudeerde aan de TU Eindhoven, wilde ik dolgraag de IT in. Ik was altijd al bezig met computers en dus was het een logische stap. In 10 jaar tijd heb ik bij een aantal mooie bedrijven mogen werken, maar langzaam diende zich wel een nieuwe fase in mijn carrière aan.

Ik heb heel lang aan stijldansen gedaan, zowel als danser als als assistent en zelfs leraar op een dansschool. Toen ik met mijn toenmalige vriendin plannen ging maken om te trouwen, moest ik helaas het dansen vaarwel zeggen, omdat er simpelweg teveel tijd en geld in ging zitten en we andere prioriteiten kregen. Omdat ik heel veel vrienden in de danswereld had, wilde ik die niet allemaal ineens kwijt zijn en ben ik met een compactcamera'tje bij danswedstrijden foto's gaan maken. Dat beviel mij uitstekend en de reacties op de foto's die ik op internet plaatste waren positief. Dat smaakte dus naar meer! Voor onze bruiloft in 2004 kreeg ik mijn eerste digitale spiegelreflexcamera kado en toen was het hek van de dam. Ik organiseerde af en toe fotoshoots, kreeg wat betaalde klusjes en toen ik een keer over de schouder van een trouwfotograaf mee mocht schieten, begon ik langzaam te denken aan de stap om zelfstandig fotograaf te worden. Omdat ik wel wat theoretische basis wilde hebben, begon ik aan de vakopleiding op de Fotovakschool. Tijdens deze opleiding deed zich een mooie kans voor: Mijn vrouw kreeg een nieuwe baan aangeboden, waardoor ik de mogelijkheid had om de mijne op te zeggen en te proberen als zelfstandig fotograaf een inkomen te gaan verwerven. Die kans greep ik natuurlijk (in goed overleg) met beide handen aan!

10 jaar later heb ik net op Facebook en LinkedIn gepost, dat ik weer 4 dagen in de week in de IT ga werken. Een baan in vaste dienst, waarbij ik wel de vrijdag (en het weekend) vrijhoud voor mijn fotografie. Het voelt een beetje als falen, als een mislukking. Ik kan mezelf nu rekenen tot de groep die het niet heeft gered in de fotografie. De part-timers die “het erbij doen” en misschien wel de oorzaak zijn dat fotografie zo'n ontzettend moeilijke markt is geworden om een fatsoenlijke boterham in te verdienen. Daar kun je natuurlijk lang over doorbomen, maar de voormalig voorzitter van de BFN, Ab Sier, verwoordde het in mijn ogen destijds het beste: de devaluatie van de foto. Een foto is steeds minder waard. Niet qua belangrijkheid of qua gevoel, maar wel qua geld. Iedereen heeft een camera in zijn broekzak zitten tegenwoordig: de smartphone. We worden dagelijks overladen met beelden op social media en internet in het algemeen. Er belanden telefoonfoto's op de voorpagina van de krant, gemaakt door voorbijgangers die hem gratis insturen voor hun “5 minutes of fame”. Een beeld wordt steeds minder (geld) waard.

En natuurlijk is het makkelijk om externe factoren de schuld te geven van het feit dat ik het niet voor elkaar heb gekregen. Maar dat zou niet terecht zijn. Want om fotografie tot een zakelijk succes te maken is meer nodig dan alleen maar goed kunnen fotograferen. Je moet ook goed zijn in het runnen van een eigen zaak. Je moet je administratie op orde hebben, je website moet van het scherm knallen en bovenal moet je je klanten weten te vinden en andersom. Marketing is misschien wel het belangrijkst van allemaal. En juist daarin ben ik niet goed. Heel slecht zelfs. En dat kost je in deze tijd van “opvallen of omvallen” de kop. Mijn kop in dit geval dus.

Heb ik gefaald? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik de afgelopen 10 jaar ontzettend veel plezier heb gehad in het fotograferen. Ik heb geweldige mensen leren kennen, zowel klanten als collega's. Ik heb mijn eigen tijd in kunnen delen, waardoor ik heel veel de mogelijkheid heb gehad om thuis te zijn voor mijn kinderen en ze te zien opgroeien. Ik heb een prima work-life balance gehad.

En het stopt niet. Absoluut niet. Ik blijf fotograferen, zelfs professioneel. Ik moet de zakelijke fotografie echter wel laten varen, omdat dit bijna niet te combineren is met een vaste baan. Maar voor bruiloften en beauty fotoshoots blijf ik zeker beschikbaar! Dit is dus zeker niet het einde, maar wie weet wel een nieuw begin…

 
Peter Kasbergen